Xogando ás agachadas

Maremagnum

mascaras As máscaras, René Magritte

Sempre me gustou xogar ás agachadas. Poder esconderme nun lugar para non ser vista polo que apanda. No fondo é un xogo de moita estratexia. Fai falta calma e reflexión para chegar a ese sitio imposible de atopar, ese lugar lonxe da vista, lonxe do mundo. Unha vez que se está nel, todo parece diferente. E comeza esa sensación de poder ver sen ser vista. Esa maxia de, por un efémero instante, ser invisíble, de non pertencer á realidade que os demais ven e viven.

Hoxe en día non fai falta xogar ás agachadas para sentirse invisible. Agora, o mellor lugar para se esconder do mundo é esa rede que nos une a todos pero que, á vez, nos volve máis solitarios: Internet. En Internet todo vale, porque ninguén ten cara, todos estamos escondidos nesa inmensa nube abstracta, agochados detrás dos usuarios visibles nas redes. Como…

View original post 202 palabras máis

Advertisements

Cinco horas nun tren

Maremagnum

turner tren 2

Algo pasa cos trens. Serán as vibracións. Será o ambiente. Será o son das rodas sobre a vía. Pero algo teñen. Viaxar en coche ou en avión non ten nada de especial, é demasiado común, unha estrada recta ou dúas horas de voo ao lado dun neno que chora. Sestas longas, cacahuetes, asentos incómodos e moito, moito aburrimento.

Pero os trens son diferentes. Nun tren o tempo pasa doutro xeito. Os minutos conxélanse nun clima de antigüidade, case de película. É como vivir nunha novela negra do século pasado, inundada de misterio e suspense. Cada pasaxeiro é sospeitoso dun crime inventado, e semella como se calquera deles se fose a achegar para intercambiar algún que outro asasinato. Tratos, apostas e whiskey dobre no vaso, fume de pipa e neve tras a ventá. Ninguén se decata de que todos os pasaxeiros do tren son os asasinos dun tempo que non avanza…

View original post 124 palabras máis

A cereixa podre

Maremagnum

cezanne cereixas

Todos soñamos coa primeira cereixa do verán. No seu aroma, no seu sabor, e en todo o que esta simboliza. A primeira cereixa do verán sabe a mar e a area, sabe a sol, sabe a longas mañás entre as sabas, sabe a liberdade. Hoxe, por fin, comprei cereixas. E non só comín a primeira, senón que detrás desta veu a segunda, a terceira, a cuarta… e así até doce, como as uvas do Nadal, unha por cada mes do ano. Cada cereixa semellaba diferente. Algunhas sabían máis doces. Outras, máis amargas. Todas gardaban unha sensación diferente, coma se fosen o resumo do ano. A mellor de todas, sen dúbida, a primeira. Sempre é a que máis sabe. Porque é a que garda a sensación de verán. O verán enteiro metido nunha cereixa, condensado na súa carne, até no seu óso. A estación perfecta na froita perfecta.

Pero este ano…

View original post 193 palabras máis