NEOS: un simposio internacional analiza na Universidade de Vigo á “esperanza” dos neofalantes

Ler a noticia en Praza

Logotipo do proxecto de investigación NEOS © NEOS

O fenómeno do neofalantismo é estudado dende hai tempo como “crucial no presente e no futuro das linguas minorizadas”. Desta base parten os estudos do proxecto de investigación NEOS da Universidade de Vigo, que aborda O neofalante como suxeito social: o proceso de conversión lingüística en Galicia, Euskadi, Aragón e País Valenciano no marco do grupo de investigación GRADES.

21F. Día da lingua nai.

21F19. A ONU, por primeira vez en galego: “Fuxamos da idea de que os Estados deben ter só unha lingua”. (Ler a noticia en Praza)

A beleza da diversidade lingüística está en que nos revela o enxeñosa e flexible que é a mente humana. A mente humana non inventou un universo cognitivo, senón 7000, hai 7000 linguas faladas no mundo. E podemos crear moitas máis. As linguas son cousas vivas, cousas que podemos cambiar para adaptalas ás nosas necesidades. O tráxico é que estamos perdendo moita desta diversidade lingüística continuamente. Estamos perdendo unha lingua por semana, e segundo algunha estimación, a metade das linguas do mundo desaparecerán nos próximos 100 anos. E o peor é que, agora mesmo, case todo o que sabemos sobre o cerebro e a mente humanas baséase en estudos feitos a estudantes falantes de inglés americano nas universidades. Iso exclúe a maioría da humanidade. Así que, o que sabemos da mente humana é moi restrinxido e parcial. @s falantes de linguas distintas pensan distinto. A lingua que falamos modela a forma en que pensamos. E iso lévanos a preguntar: “Por que pensamos da forma en que o facemos?” “Como poderíamos pensar diferente?” “Que pensamentos queremos crear?” 

20N19. As autonomías plurilingües piden ao vindeiro Goberno de España “cumprir” coa diversidade idiomática e premian a Guadi Galego. (Ler a noticia en Praza)

Na xuntanza anual do seu protocolo de colaboración en materia lingüística, que botou a andar en 2007, os gobernos galego, vasco, catalán, navarro, balear e valenciano pactaron a ‘Declaración de Bilbao’ dirixida ao vindeiro Goberno do Estado .

Fronteres é o segundo sinxelo de IMMERSION, unha adaptación do texto ao catalá por Pau Brugada interpretada por Guadi Galego, Clara Peya, Judit Neddermann, Vic Moliner e Pau Brugada. É o resultado dunha interacción emocionante do tema de Guadi Galego. Arranxos, produción e mestura O L I V E R A ( Pau Brugada e Vic Moliner)

Cinema galego

Cinegalicia 2019. Unha relectura de Urxa, Continental e Sempre Xonxa feita por artistas que naceron despois de 1989

Homenaxe a Sempre Xonxa

Sempre Xonxa: A vontade de construír cinema

PARA SABER MÁIS…

Sempre falaron por nosoutras

Recensión de María Reimóndez ao libro de Najat El Hachmi, no seu espazo de A Sega, As voces propias

Imaxe obtida da páxina de Cultura Mataró

No libro Siempre han hablado por nosotras, El Hachmi relata en primeira persoa a súa experiencia migratoria dende un contexto moi reprsivo no rural marroquí a unha España dos anos oitenta en pleno período de entrada na democracia. Narra a vivencia daquelas que se viron divididas entre dous mundos, pero cunha visión clara de cal querían habitar, malia as contradicións. España presentábase como unha liberación, como un universo de oportunidades das que antes/outras carecían. Ese proceso de alianza producíase nun contexto, como ela explica, no que o colectivo migrante marroquí era aínda moi pequeno e onde as tensións se ían resolvendo con dificultade, mais sen grandes interferencias. O estado de acollida, a clase social, a mellora económica: todo producía a sensación dun “lugar mellor” onde ás familias lles resultaba máis aceptable que as súas fillas saísen dos patróns de feminidade dos espazos culturais concretos dos que procedían. Un proceso, porén, no que pasaban desapercibidos os patróns de feminidade patriarcais da sociedade de acollida.
El Hachmi dános unha serie de claves fundamentais para entender xa non só os contextos, senón a nosa responsabilidade como sociedade branca neles.

A creación da relixión (musulmá, por que isto non semella afectar a outras?) como identidade só pode entenderse nun contexto de mentalidade colonial e racista. No meu caso, afirma El Hachmi, póñome cal ourizo cacho en canto escoito falar de “mulleres musulmás” porque non chego a entender que unifica a unha muller de Sudán (sen entrar en cuestións de clase social, orientación sexual e mil compoñentes máis) cunha de Paquistán. Para empezar, nin sequera están no mesmo continente. Igual que non unificamos a situación das mulleres finesas e das canadenses como “cristiás”, o feito de unificar identidades por relixión non é algo co que as persoas migrantes veñan, senón que é algo que a nosa sociedade produce. Só dende o marco racista poden entenderse estes termos que non nos definen pola procedencia (por exemplo, mulleres marroquís, se nos queremos referir ao Estado do que proveñen algunhas, ou mulleres amazhig se preferimos referirnos a un pobo do que proceden outras).

A autora berra contra unha sociedade que fomenta o islamismo e a islamofobia simultaneamente. Isto pode parecer contraditorio mais, igual que acontecía coa ETA, o estado capitalista precisa de inimigos comúns: neste momento non hai mellor candidato ca o “islam”. El Hachmi expresa a súa furia contra o discurso que fai que as mozas marroquís vexan agora o pano como un sinal de identidade, cando para ela foi un símbolo opresivo e vinculado á relixión. E a súa furia reborda tamén contra o feminismo islámico polos mesmos motivos, porque a relixión non pode ser o elemento unificador.   

Cando falamos do pano, as feministas decolonais que Hachmi critica, non é que falemos para defendelo, senón para ofrecer unha análise máis complexa. Para empezar, sabemos perfectamente que cuestións como a vestimenta cambian de significado constantemente dentro dos patriarcados múltiples. Quero dicir con isto que, igual que a minisaia foi liberadora na España dos 60, agora dubido que poidamos dicir o mesmo. É perigoso seguir afirmando que o pano é un signo opresivo da relixión musulmá, á parte de inexacto, porque no noso contexto entra en confluencia con aqueles que queren prohibir o seu uso no espazo público. Se imos prohibir vestimentas machistas, entón que se prohiban primeiro os tacóns que causan lesións de columna, pés e xeonllos das que nada se fala. Por suposto, isto debe parecernos absurdo porque a máxima máis importante en todo este debate debe ser sempre que os corpos das mulleres non poden regularse (máis) baixo ningún concepto.

O libro de El Hachmi leva o subtítulo “Un manifiesto valiente e necesario”. Cómpre ler e tentar tirar as leccións entre liñas que todas precisamos escoitar. Cómpre, tamén, coñecer unha diversidade ampla de voces que non están no centro e levalas aí, á cerna da nosa teoría e práctica. Partir para ler este libro da empatía coas que disiden do cómodo e do aceptado. Porque nelas está a chave do cambio de todas e cada unha das comunidades que convivimos no estado, en Europa e no planeta.

El Hachmi, N., Siempre han hablado por nosotras, Planeta, 2019