Imos de Entroido


PARA SABER MÁIS, PINCHA AQUÍ!

Advertisements

Poesía para Rosalía

O 24 de febreiro é unha das 35 datas que o Calendario profesional do libro e a lectura recolle para o ano 2014. O “Dia de Rosalía de Castro” volve estar sinalado despois de que o “Calendario do Libro e a Lectura” distribuído pola Consellaría de Cultura o eliminase das datas a celebrar no ano.

A AELG reclama a celebración dese día todos os anos, cada anos. En 2012, ao celebrarse o 175 aniversario do nacemento da nosa máis grande escritora, fixo público este manifesto.

A Fundación Rosalía e a Radio Galega conmemorarán o Día de Rosalía  cun programa especial do Diario Cultural na Casa-Museo ás 19h. Ademais, Anxo Angueira, quen nos visitará en Marzo para falarlle de Rosalía ao alumnado de 1º de Bacharelato,  como presidente da Fundación, realizará unha ofrenda floral a Rosalía na estatua da Alameda. A Fundación tamén promove a acción nas redes sociais #euRosalía, que anima a facer un ‘selfie’ con calquera motivo relacionado coa poeta.

No Félix Muriel, desde o ENDLG, queremos lembrar a Rosalía co mellor e maior agasallo que ela nos legou como galeg@s: a súa lingua, que tamén é a nosa, convertida en poesía.

Así que imos “destrozar os seus poemas” para facelos nosos. Romperemos os versos para crear outros novos, coas súas mesmas palabras, co seu alento nas costas, farémola nosa!.

SE QUERES SABER MÁIS SOBRE A AUTORA, PREME AQUÍ

SE QUERES LER OS SEUS POEMAS, PREME AQUÍ

SE QUERES DESCARGALOS, PODES FACELO AQUÍ:  SELECCIÓN DE TEXTOS. ROSALÍA DE CASTRO

//www.scribd.com/embeds/207995740/content?start_page=1&view_mode=scroll&access_key=key-tvvduuku0522cyw6nlf&show_recommendations=true

 

Poema Colectivo. LADO-ALDAO by Cristina Lourenzo

//www.scribd.com/embeds/207994979/content?start_page=1&view_mode=scroll&access_key=key-1yrpamct32amdjnmener&show_recommendations=true


Dez razóns (lingüísticas) para amar (e mesmo desexar) o galego

Poderían ser outras dez, e tamén cen, porque o galego está feito un moi bo mozo, mais aquí e agora ocórrenseme estas:

  1. O diminutivo. Canta afectividade hai no diminutivo galego! Semella mentira que en algo tan pequeno (e que pode haber máis pequeno ca un diminutivo?) poida coller tanta emotividade. A diferenza do seco diminutivo castelán, que indica fundamentalmente tamaño pequeno, o galego ten un valor afectivo omnipresente. Que sería do Adiós ríos, adiós fontes de Rosalía sen o diminutivo? Calquera que lea este poema fica namorado da poesía de Rosalía, mais tamén do diminutivo galego e, xa que logo, da lingua galega.
  2. O pronome de solidariedade. A máis fermosa creación lingüística dos galegos. Non coñezo nada parecido no mundo das linguas. Ese querer, ese precisar implicar o interlocutor nas nosas verbas, mais implicalo emocionalmente, afectivamente… E cando o usamos en plural cunha forma redundante singular (“estáchevos boa a comida”) supérase a si mesmo.
  3. O infinitivo conxugado. O galego-portugués é case que a única lingua do mundo que o ten. Que intelixente maneira de marcar a persoa do verbo e evitar ambigüidades.
  4. O cheísmo. A duplicidade dos pronomes te e mais che pode volver tolo a calquera estudante de galego, mais que cousa tan fermosa ese che que non teñen nin os españois nin os portugueses. En Galicia hai máis cheístas ca en Cuba, e iso que o galego non era o Che, senón Fidel.
  5. As vogais abertas e pechadas. Outra tortura para os neofalantes, mais canta fartura fonética. É coma un canto, coma un coro.
  6. As cen maneiras de chamar a choiva. Disque o galego ten cen maneiras de chamar a choiva. E será: orballo, orballada, poalla, poalleira, chuvisca, chuviscada, chaparrada, trebón, treboada… Galicia –como dixo Cela de Compostela– é a “ben chovida”, e en Galicia a choiva é a ben chamada.
  7. Os non cen, mais si dez xeitos de dicir pequeno: pequeno, pequeniño, pequecho, pequechiño, pequerrecho, pequerrichiño… Pódense pedir máis variantes sen se separar da raíz da palabra? Que beleza, que fermosura. E cando estes termos se aplican aos cativos, que marabilla. De feito, semellan ter sido creados para eles.
  8. “Malo será”. Adóitase dicir que o galego é pesimista, que é escéptico… E será, mais tamén pode ser optimista e confiado. “Malo será” é un canto ao optimismo, un talismán, un esconxuro, unha fórmula secreta para seguir adiante cando as sombras nos asombran, coma a Rosalía.
  9. “Non si?”. Pode semellar paradoxal, mais é o mellor exemplo da integración de contrarios que disque é unha das características da antropoloxía galega.
  10. “Trapallada” e as súas moitas variantes todas monovocálicas: chafallada, marfallada, trangallada, zarrapallada, zarangallada… É incríbel que o xenio da lingua reservase para unha cousa tan insignificante semellante exercicio de malabarismo lingüístico.

 Félix Caballero Wangüemert

GRAZAS, ANXO!

Todas as cartas de amor sao ridículas

Todas as cartas de amor são
Ridículas.
Não seriam cartas de amor se não fossem
Ridículas.

Também escrevi em meu tempo cartas de amor,
Como as outras,
Ridículas.

As cartas de amor, se há amor,
Têm de ser
Ridículas.

Mas, afinal,
Só as criaturas que nunca escreveram
Cartas de amor
É que são
Ridículas.

Quem me dera no tempo em que escrevia
Sem dar por isso
Cartas de amor
Ridículas.

A verdade é que hoje
As minhas memórias
Dessas cartas de amor
É que são
Ridículas.

(Todas as palavras esdrúxulas,
Como os sentimentos esdrúxulos,
São naturalmente
Ridículas.)

Álvaro de Campos, 21-10-1935 /

FERNANDO PESSOA


MARIA BETANIA