Españicentrismo

Maremagnum

matisse corro A danza, Henri Matisse

Ultimamente ando pensando moito no catro. Si, no catro. É un número ben curioso. Todo semella mellor se ten algo que ver co catro. Descartamos os trevos de tres follas porque non dan sorte e gañamos algo de vida cando os catro anos pasados lle regalan un día máis a febreiro. Agardamos tres estacións impacientes a que chegue o verán, e, despois de catro semanas, saudamos o mes que comeza coa esperanza de que sexa mellor que o anterior. Pensamos no catro cos puntos cardinais, ao xogar cos paos da baralla e cando non nos dan chegado as seguintes olimpíadas. E cal era o nome do cuarto Beatle? Tanto dá, todo cun catro é mellor.

Ben, todo non. Hai algo que nin o número catro pode mellorar: o mundial de fútbol. Nunca fun moi afeccionada ao fútbol, pero, concretamente o mundial, acaba coa miña paciencia. O…

View original post 366 palabras máis

Advertisements

Xogando ás agachadas

Maremagnum

mascaras As máscaras, René Magritte

Sempre me gustou xogar ás agachadas. Poder esconderme nun lugar para non ser vista polo que apanda. No fondo é un xogo de moita estratexia. Fai falta calma e reflexión para chegar a ese sitio imposible de atopar, ese lugar lonxe da vista, lonxe do mundo. Unha vez que se está nel, todo parece diferente. E comeza esa sensación de poder ver sen ser vista. Esa maxia de, por un efémero instante, ser invisíble, de non pertencer á realidade que os demais ven e viven.

Hoxe en día non fai falta xogar ás agachadas para sentirse invisible. Agora, o mellor lugar para se esconder do mundo é esa rede que nos une a todos pero que, á vez, nos volve máis solitarios: Internet. En Internet todo vale, porque ninguén ten cara, todos estamos escondidos nesa inmensa nube abstracta, agochados detrás dos usuarios visibles nas redes. Como…

View original post 202 palabras máis

Cinco horas nun tren

Maremagnum

turner tren 2

Algo pasa cos trens. Serán as vibracións. Será o ambiente. Será o son das rodas sobre a vía. Pero algo teñen. Viaxar en coche ou en avión non ten nada de especial, é demasiado común, unha estrada recta ou dúas horas de voo ao lado dun neno que chora. Sestas longas, cacahuetes, asentos incómodos e moito, moito aburrimento.

Pero os trens son diferentes. Nun tren o tempo pasa doutro xeito. Os minutos conxélanse nun clima de antigüidade, case de película. É como vivir nunha novela negra do século pasado, inundada de misterio e suspense. Cada pasaxeiro é sospeitoso dun crime inventado, e semella como se calquera deles se fose a achegar para intercambiar algún que outro asasinato. Tratos, apostas e whiskey dobre no vaso, fume de pipa e neve tras a ventá. Ninguén se decata de que todos os pasaxeiros do tren son os asasinos dun tempo que non avanza…

View original post 124 palabras máis