Rematados (e ben “matados”) os exames, toca disfrutar lembrando o Carnaval…

Entroido no Félix Muriel on PhotoPeach

http://photopeach.com/public/swf/spiral.swf

Advertisements

PECHAMOS O CAPÍTULO MEDIEVAL…

Non sen tempo e xa un pouco fart@s, despois de mes e medio, pechamos a porta da Idade Media. O camiño foi longo. Hoxe veremos se valeu a pena (a ver que din os resultados dos cuestionarios na Aula Virtual!).

Espero que tod@s teñades feitos os vosos deberes: DEBÉDESME UNHA CANTIGA!

Eu xa fixen a miña…

Nunca quixen saber, mia senhor, o que o Amor era
Pois de grande Amor morreron os sufridos amadores
Vivir feliz quería eu como os paxaros cantores
Que acordaban pola alba ao sol de primavera
Mais desde que a vós vin, senhor, meu corazón padece
E entre choros e salaios esta inmensa dor acrece
 
Por ser Amor a causa deste ben que tanto mata
Rogarvos hei que me axudadedes a enxoitar as miñas bágoas
Só un sinal segredo pido que amorteza a miña mágoa
Porque non podo enganar ao corazón que me engana
Pois desde que a vós vin, senhor, meu corazón padece
E entre choros e salaios esta inmensa dor acrece
 
Non haberá no mundo dona tan fermosa coma vós
Nin de ollar tan distinguido que vos supere en mesura
Nin vasalo namorado que louve a súa desventura
Nin xogral máis entregado que cumpra de entendedor
Pois desde que a vós vin, senhor, meu corazón padece
E entre choros e salaios esta inmensa dor acrece
 
 Por non ousar vingarme deste Amor ue así me mata
A miña cuita de amor, senhor, preocuparvos debería
Non sexades comigo tan distante, altiva e fría
Pois quen o Amor despreza o mesmo Amor maltrata
Desde que a vós vin, senhor, meu corazón padece
E entre choros e salaios esta inmensa dor acrece.
 

É  moi fermosa, verdade? Talvez, fermosa demais como para que eu dera con tanta arte rimado palabras…

Non, recoñézoo, non a compuxen eu! Fixéronme os deberes en clases particulares!

Pero haberá premio para quen acerte o nome do meu TROBADOR…

Antes de despedir este longo camiño de rosas medievais que demasiado pronto se tornaron espiñas de séculos escuros, quero deixarvos sinal de que hoxe seguen vivos moitos dos xéneros medievais. QUE OS DISFRUTEDES!

En primeiro lugar, regálovos unha versión neotrobadoresca da cantiga de amigo: No niño novo do vento, da obra de A. Cunqueiro, Cantiga nova que se chama riveira.

En segundo lugar, agasállovos cunha versión brasileira da cantiga de amor: Você è linda!, cantada maxistralmente por Caetano Veloso.

En terceiro lugar, déixovos varias versións contemporáneas das cantigas de escarnio e maldizer:

…a versión de Miro Casabella para a cantiga O genete, de Afonso X

…O poema Olla meu irmán ou calquera das Cantigas de escarnio e maldecir de Arístides Silveira, pseudónimo de Celso Emilio Ferreiro

…Tamén de Celso Emilio (no ano do seu centenario), déixovos a versión rapeada por García, de DiosKeTeCrew do poema galego que máis tira por min para as barricadas, Deitado fronte ao mar

http://blip.tv/play/AYHDnGoC.html?p=1

…Chegando ao final, quero que botedes unhas risas cunha regueifa, interpretada pola señora Xosefa de Bastavales en compañía de tres magníficos artistas galegos: Xurxo Souto, Pinto de Herbón e Manu Chao (que é un francés superorgulloso das súas orixes galegas). GOZADE COA ARTE GALEGA!

…e, para acabar, quero deixarvos un bo sabor de boca, mellor, de oídos e de ollos (especialmente a algunhas…). Así que aí vos vai o escarnio punk do Leo i Arremecaghoná

SE QUERES SABER MÁIS, PINCHA AQUÍ: A PEGADA DA LÍRICA MEDIEVAL (CARAMINHALINGUA)

CORRELINGUA 2012

Un ano máis chega o Correlingua. Outra vez para sumar un día máis na memoria dos adultos futuros que un día lembrarán que participaron nunha festa en que a música, o teatro, a maxia… falaban galego, un día en que se xuntaron con outros miles de mozos e mozas e percorreron as rúas da cidade ou da vila con franxas nas que reivindicaban o seu desexo de vivir en galego.

 

PARA SABER MÁIS: A MESA

8 de marzo, DÍA DA MULLER

 

 

  A miña voz, compañeiras,
non naceu para afastar.
Se non fose por vosoutras,
como ía camiñar?

Miña irmá, miña irmá, miña amiga,
tan igual a min e tan distinta,
dáme a man e faremos cordada,
ven comigo, miña camarada,
dáme a man e faremos cordada,
ven comigo, miña camarada.

A miña voz, compañeiras,
tráioa para partillar.
Se non fose por vosoutras,
como ía camiñar?

Miña irmá, miña irmá, miña amiga,
tan igual a min e tan distinta,
dáme a man e farémonos grandes,
temos xuntas a forza dos mares.
Dáme a man e farémonos grandes,
temos xuntas a forza dos mares.

A voz das miñas amigas
Dame folgos pra avanzar.
Se non fose por vosoutras,
como ía camiñar?

Miña irmá, miña irmá, miña amiga,
tan igual a min e tan distinta,
todas xuntas non temos fronteira,
ven comigo, miña compañeira.
Todas xuntas non temos fronteira,
ven comigo, miña compañeira.

Miña irmá, miña irmá, miña amiga,
tan igual a min e tan distinta,
dáme a man e faremos cordada,
ven comigo, miña camarada,
todas xuntas non temos fronteira,
ven comigo, miña compañeira.

 LETRA: YOLANDA CASTAÑO

MÚSICA: TRADICIONAL

INTÉRPRETES: LEILÍA

AGASALLO: ISA

Entrevista Teresa Moure from cig-ensino on Vimeo.

PARA SABER MÁIS: Materiais e recursos para as aulas (CIG-ensino)

Agasallo para axudar a vestir o dó

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Identidade en tránsito. Pedro Cano

 

EN TRÁNSITO


Onte Nacho soñou con cabalos negros,

cabalos de longas crines negras

que voaban na noite.

 

Hoxe voa Nacho na noite negra.

As luces pequenas aos pés,

as luces pequenas ao carón,

manteñen o seu equilibrio,

asisten a súa orientación.

 

Ás veces os cabalos tornan mel

                    e andan os prados!

Ás veces os cabalos son atropelados

          nas autoestradas do Atlántico!

 

(Talvez alguén teña soñado, sen dor,

cabalos con ás que voen o mar.

Nacho, non!)

(A dor sempre fica do lado real.

Nacho, non!)