A cereixa podre

Maremagnum

cezanne cereixas

Todos soñamos coa primeira cereixa do verán. No seu aroma, no seu sabor, e en todo o que esta simboliza. A primeira cereixa do verán sabe a mar e a area, sabe a sol, sabe a longas mañás entre as sabas, sabe a liberdade. Hoxe, por fin, comprei cereixas. E non só comín a primeira, senón que detrás desta veu a segunda, a terceira, a cuarta… e así até doce, como as uvas do Nadal, unha por cada mes do ano. Cada cereixa semellaba diferente. Algunhas sabían máis doces. Outras, máis amargas. Todas gardaban unha sensación diferente, coma se fosen o resumo do ano. A mellor de todas, sen dúbida, a primeira. Sempre é a que máis sabe. Porque é a que garda a sensación de verán. O verán enteiro metido nunha cereixa, condensado na súa carne, até no seu óso. A estación perfecta na froita perfecta.

Pero este ano…

View original post 193 palabras máis

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s