iFala

O colectivo Ora galega organiza unha exposición itinerante arredor das Irmandades da Fala co gallo do seu centenario. O 20 de maio deuse a coñecer a súa iniciativa co nome iFala, e tamén o contedor da exposición, un autobús de duplo andar.

“A mostra reproduce a historia desde unha perspectiva moderna e innovadora, mostrando que o legado das Irmandades está vixente e pode interesar tamén á xente nova. Os vídeos elaborados por persoas do noso mundo creativo contaxian o mesmo entusiasmo que levou á súa creación hai cen anos”, explicou a vice-presidenta da Deputación da Coruña, Goretti Sanmartí.

De facto, o autobús incorpora materiais interactivos e tamén música. Unha peza interpretada polo colectivo arte-terrorista Poetarras, guionizada por Illa Bufarda e no que colaboran facianas ben recoñecíbeis da escena galega como De Vacas, Ses, Isabel Risco ou David Amor.

Alén diso, paneis expositivos fan un percorrido histórico en forma de liña do tempo desde os Mártires de Carral até o golpe de 1936 cunha información básica que se pode completar no aplicativo e na páxina de iFala. A iniciativa, dixo o profesor Carlos Quiroga, de Ora galega, “fai xove algo que ten un século mais mostra unha vixencia alucinante. Ficamos nós mesmos emocionados co produto”.

FONTE: SERMOS GALIZA

PARA SABER MÁIS SOBRE AS IRMANDADES DA FALA, PREME AQUÍ: MARLOU

Martín Códax volve a casa

Martín Codax volve ás ondas do mar de Vigo. Despois de corenta anos no Morgan Library Museum de Nova York o Pergamiño Vindel regresará a Vigo. A obra, de finais do século XIII ou principios do XIV, que contén sete cantigas de amigo de Martín Códax, volverá á contorna que lle serviu de inspiración ao trobador galego, despois que o museo propietario do pergamiño atendese a petición da Universidade de Vigo para permitir a súa exhibición na cidade.

Xunto ao Códice Calixtino, está considerada como unha das xoias antigas manuscritas máis valiosas de Galicia.

Escrito por unha soa cara a catro columnas con 26, 24, 23 e 17 liñas respectivamente e cunha dimensión de 34 x 45 centímetros, nada se soubo da obra de Martín Codax durante séculos ata que en 1914 o comerciante madrileño de libros antigos Pedro Vindel atopouno na garda interior dun exemplar do século XIV, aínda que encadernado no XVIII, do libro De officiis de Cicerón. O descubridor pronto deu conta do achado nun artigo titulado Las siete canciones de la enamorada, poema musical por Martín Códax, publicado na revista Arte Español.

Xunto coas sete cantigas de amor de Don Denís, a música das cantigas de Martín Códax son as únicas mostras atopadas da canción profana galego-portuguesa. A súa estrutura musical é sempre idéntica, formada por dúas frases musicais, a segunda derivada da primeira, e un retrouso que inclúe unha terceira frase, cuxo material melódico se relaciona en moitas ocasións coas anteriores.

FONTE: GCIENCIA

Imos dar a despedida ao Café, bolo e lingua

Hai seis anos, como Teseo chegou a Creta, chegastes vós ao Instituto, dispostos a percorrer o seu labirinto. Primeiro obrigatoria e despois voluntaria e valorosamente, dispost@s a loitar contra o Minotauro, ese monstro voraz que vos agardaba oculto en cada proba, en cada exame. Ese monstro atopástelo tamén no voso interior (inseguridades, ansiedades, tristuras) disposto a devorarvos en calquera momento e a derrotarvos no voso camiño. Pero lograstes dominar o monstro, rematar a tarefa e saír do labirinto, non para regresar á casa-nai, senón para iniciar a vosa viaxe polo mundo, para entrar nun novo labirinto: a vida!

Mañá comezades a percorrer ese novo camiño e precisarades, para poder atopar un día o camiño de regreso á casa, o fío de ouro que Ariadna lle entregou a Teseo. Eis a nosa misión como docentes, ese é o noso legado: o fío, o instrumento que vos permita loitar contra o Minotauro e non sucumbir ante as desigualdades sociais como @s xoves atenienses.

Non somos oráculos. Non podemos predicir o voso futuro. Non podemos evitarvos os perigos nin librarvos do fracaso. Pero temos, como o oráculo, o deber de proporcionarvos as armas para loitar cos monstros, o deber de ensinarvos a tomar decisións.  Mais as decisións son vosas! E só vós sodes responsables delas. Teseo sálvase porque cre en Ariadna, confía no fío que ela lle entregou.

Desconfiades do noso legado porque credes que entre os pensamentos que hoxe vos moven e os que, na primeira xuventude, nos moveron a nós semella que hai moita diferenza. Mais desde a perspectiva da segunda (case terceira) xuventude vese que, entre onte e hoxe e o que vós fagades por vir, cose o fío de Ariadna a paixón exaltada do pasado ás perdas e receos do presente.  Loucura ou posibilidade: o feito, feito está! E hoxe é o fío que se vos entrega para tecer e destecer o voso porvir.

Debedes saber que a batalla non rematou, nin morreron nela todos os combatentes, nin corou a vitoria a nosa loita. Que o camiño empeza hoxe, cando botades a andar cos pés nus; e nel, como nunha esfinxe, fican ocultos os segredos da vida que vos agarda.

Non temades crearvos inimigos: pobre do que non os ten!

Lembrádevos de Castelao e non lle poñades tachas á obra mentres non estea rematada e, o que pense que vai mal, que traballe nela, porque hai sitio para tod@s. Pero non permanezades na quietude, non deixedes que morran as ideas por unha fatalidade do destino. O voso futuro construídelo vós cada día; o noso destino construirédelo vós a partir de mañá.

Non esquezades que a perseveranza é a virtude dos pobos e a coherencia, a virtude dos individuos. Se ben é duro perseverar río arriba e contra o temporal, é máis duro aínda ser coherentes sendo sempre diferentes. Pero vale máis loitar como Quixote contra muíños de vento ou como Rosalía contra as sombras, como unha estranxeira na súa patria, que permanecer mudos como cadáveres na procura da terra.

Se pensades que nós non nos equivocamos en todo, que non todo pasou inutilmente, que algo vale o que vos entregamos, que aínda vos queda moito por facer… entón, temos futuro! Porque seredes quen, como Teseo, de vencer ao Minotauro e regresar a casa, sen Ariadna, pero con novos fíos de ouro.

 

O papagaio

Pepe Carreiro e Abraham Carreiro presentan “O Papagaio“, un xornal mensual dirixido a lector@s de até 12 anos.
En Trafegando ronseis contan isto sobre a nova publicación:

Preguntados polo motivo do título, Pepe comenta que foi idea do seu fillo, Abraham, xa que o papagaio é un animal que se presta a ser mascota, e máis un animal que fala, e que se pode dirixir a este tipo de lectorado.
A idea xorde porque ambos aman o mundo do Xornalismo e querían encher un oco baleiro, pois non hai nada semellante dirixido a alumnos e alumnas tan nov@s.