A língua é a minha pátria. E eu não tenho pátria, tenho mátria. E quero frátria

A identificación língua/pátria e língua/naçom é comum a Carvalho e a Pessoa. A frase de Pessoa, do Livro do Desassossego, originou inúmeras citaçons ou adaptaçons. Entre elas, a modo de exemplo, José Saramago, que concluiu que a língua portuguesa é “uma língua de várias pátrias”; ou Eduardo Lourenço, que acrescentou:”uma língua não o é de ninguém, mas nós não somos ninguém sem uma língua que fazemos nossa”; ou Jorge de Sena, que vai além “a Pátria de que escrevo é a língua em que por acaso de gerações nasci”; ou Maria Gabriela Llansol, para quem “o meu país não é a minha língua, mas levá-la-ei para aquele que encontrar”; ou Eduardo Prado Coelho, que, categórico, afirma: “A nossa pátria só será a língua portuguesa se for mais do que a língua”; ou o moçambicano Mia Couto, que di: “A minha pátria é a minha língua portuguesa”; ou o brasileiro Ledo Ivo: “Minha pátria não é a língua portuguesa. Nenhuma língua é a pátria. Minha pátria é a terra mole e peganhenta onde nasci”

A preocupaçom de Carvalho pola língua, tanto pola sua codificaçom como polo seu uso, arranca de moi novo. Já em 1933 censura o amigo Fernández del Riego por ter utilizado em público o espanhol antecipando a teoria da necessidade de criarmos espelhos públicos de uso:

Paréceme moi mal que falaras en castelán no mitin escolar. Hai que partir da hipótese de que todos os estudantes de Santiago coñecen o galego. A tesis debe ser: en Galicia, como non se actúe como funcionario oficial nunca debemos falar en castelán en púbrico

Chegados a esta altura do texto podem pergunta-se por que juntei num mesmo relato Carvalho e Pessoa. Pois permitam-me traer como resposta aquel verso de Rosalia: O amor da patria me afoga.
Porque se em Pessoa é evidente a identificaçom pátria=língua em Carvalho é patente a identificaçom língua=naçom, que vem sendo o mesmo. Por isso Carvalho di que “o galego é Galiza” e se o galego é (ou forma parte, como preferirem) o mesmo sistema linguístico tamém chamado português e a partir de aqui resulta bem conhecida a posiçom de Carvalho, sermos, linguisticamente falando, compatriotas de Pessoa, de Mia Couto ou de Caetano Veloso.

FONTE: SERMOS GALIZA

AUTOR: XOÁN COSTA

Advertisements

GALEGO, TODO O QUE BUSCAS!

Hoxe, 2 de Maio, comeza a famosa carreira pola lingua. Podes consultar o calendario , o manifesto, as bandas deseñadas, os grupos do Cantalingua, a presentación deste ano… Mesmo seguilo no facebook!

Sabías que o Correlingua lévase celebrando desde hai 29 anos? A que non dás averiguado quen fixo a entrega, en Vigo, do manifesto no segundo ano de celebración, en 1985, desta popular carreira pola lingua?

Suciolingüística e labor docente

O papel social da nosa lingua está máis que cuestionado por todas as clases sociais, especialmente a burguesía media de ámbitos urbanos. Non é coa materia de lingua galega, impartida deste unha perspectiva tradicional como se dunha lingua normalizada se tratase, coa que imos acadar a necesaria normalidade lingüística para o noso idioma. O noso labor docente, en materia de lingua galega debe ir, como dicía o poeta,  MÁIS ALÁ!

Se ben, pouco espazo nos deixan os pais-nais que entenden a colaboración no proceso de aprendizaxe dos seus fillos/as como a asunción das súas tarefas académicas (os deberes), que ademais realizan por eles nunha lingua distinta.

Anécdotas como as que vos deixo a continuación lévanme a pensar unha e outra vez que Kafka, o escritor do absurdo por excelencia, tiña orixe, necesariamente, galega…


Fui eu hoje a Sant-Iago en ua trattoria almoçar, amigos, e veede o que ali eu vii:
Nunha mesa había unha moza e unha muller (que respondía por mamá). Tiña a moza un caderno e un bolígrafo. Tiña a nai un libro de 4º ESO Lingua Galega.
A señora miraba polo libro e íalle ditando frases á moza, sinalándolle mesmo os puntos e as comas… Falaban en lengua castellana pero a nai ditaba en lingua galega. Polo medio a moza miraba algunha mensaxe no telemóbel, polo medio a nai miraba algunhas mensaxes no outro telemóbel. Nun momento a señora chamou a alguén e díxolle:… no entendemos esto de historias de emigrantes… claro… si … vale… E seguía a moza a escribir no seu caderno e a nai a lerlle do libro que tiña unha foto grande dun tal Neira Vilas…
E logo xantaron… e logo seguiron e semellaron rematar mentres a nai tomaba un descafeinado cortado …
Ante esta escena, xorden varias posturas contraditorias no complicado razoamento do absurdo:
1-A postura tradicional do docente de galego pertencente á Escola dos Queixumes (ai o Medulio, ai a Frouxeira, ai os mártires de Carral, ai a Ditadura…): non paga a pena poñer traballos aos alumnoas, fánllelos os pais e nin o galego usan para faceren os deberes… Para que pasar tempo a corrixir se non sei nin a quen lle corrixo? Mellor sería dar latín ou relixión! …Dimito!
2-A postura do moderno docente 3.0 de galego pertencente á Escola dos trovadores Iesus Vasques e Angelo Lorenço: Que marabilla, que subidón de autoestima docentedinamizadora, conseguimos interactuar coa familia, implicamos á nai na nosa materia, trascendemos o ámbito docente do IES para introducirmonos no lecer da findesemana, internacionalizamos o galego sendo levado naturalmente e sen imposicións a unha contorna culinaria italiana, pois a nai usou o galego coa súa filla ditándolle nunha lingua culta e non falándolle no seo familiar coma antigamente en castrapo, usáronse as tic-móbiles por parte da moza e da nai que mesmo implicou a terceiras persoas para poder investigar no tema…
3-A postura do docente “defensor” da súa identidade lingüística, “defensor” da única lingua propia de Galicia: tras o triunfo do “bilingüismo harmónico” e dadas as nefastas consecuencias que este tivo e está a ter para a nosa lingua, cómpre como docentes non caer no desalento senón ensinar, transmitir, a Historia Social do Galego; porque só coñecendo o pasado poderemos entender o presente para poder xerar un futuro distinto…
.
E TI QUE OPINAS?
.
FONTE: O GALEGO, EU (A anécdota non a vivín eu, senón un amigo meu… Grazas, Anxo!)