Reinventando o futuro

Maremagnum

telefono2 O teléfono, Tamara de Lempicka

Atención! Presentamos o novo sistema interactivo de voz en tempo real, comunmente coñecido como chamada telefónica. Trátase dunha nova forma revolucionaria de contactar cunha persoa no mesmo momento no que se efectúa a chamada. Adeus ás mensaxes ignoradas! Adeus ás notas de voz interminables! Adeus á longa agarda das respostas! Con este novo sistema, estar esperando a que alguén conteste xa é un atraso. Anímense a compralo! Co primeiro pedido terán un 50% de desconto no noso anterior invento “book“, xa un éxito no mundo enteiro.

Que pensariamos se vemos un anuncio como este? Nun primeiro momento parecería un simple chiste. Pero, no fondo, acabaría sendo un éxito. É un feito que as novas xeracións xa non chamamos. Pareza curioso ou non, o feito de non chamar nunca a ninguén por preferir utilizar outros sistemas de mensaxería, é un tema moi recorrente…

View original post 443 palabras máis

Advertisements

31 de agosto

Maremagnum

monet Impresión, sol nacente, Claude Monet

Hai un momento nas tardes de verán no que o tempo se detén. Coñécese como “a hora dourada”. É o momento no que o ceo se funde co mar até crear un único ser e só aquel barco perdido consegue, desafiante, debuxar a fronteira (entre os amantes) na súa singradura cara ao infinito. O mundo enteiro borrado nese momento. O tempo, detido. As cores mesturadas nun lenzo sen marcos esmorecen sobre o mar até desaparecer na morte máis doce. Unha morte dourada na hora dourada.

Nese momento, ela sempre deixa de facer aquilo que a mantén ocupada para ver rematar o día somerxida nunha atmosfera detida, ralentizada, deixando pasar a vida suavemente fronte os seus ollos. Durante ese momento, a area xa non queima baixo os seus pés, agora é só unha simple morea de frangullas dun sol morno que quenta o tempo e as…

View original post 104 palabras máis

Raíñas

Maremagnum

muller Muller chorando, Roy Lichtenstein

Érase unha vez unha princesa que se salvou soa. Cortou o seu pelo longo (para que ningún tolo subise por el), tirou os seus zapatos de cristal (para que ningún acosador a poidese atopar) e cambiou a mazá envelenada por unha espada. Ela soa baixou do alto da máis alta torre e, soa, matou o dragón que a custodiaba. Érase unha vez unha princesa que non quixo máis ser princesa e, ela soa, nomeuse raíña. Érase unha vez unha raíña que non necesitou a ninguén para comer perdiz e ser feliz. Fin.

Todas somos moi feministas até que chega o verán para bailar o reggaeton. Onde queda entón a princesa rebelada? E o 8M? Onde queda o postureo das pancartas feministas? É evidente que a nosa sociedade se nutre dunha hipocrisía que só demostra a contradición entre os actos e o comportamento, a falsidade de cada…

View original post 311 palabras máis

Silencio azul

Maremagnum

azul2 Desnudo azul, Pablo Picasso

Existe un lugar no que todo é diferente. Un lugar lonxe do coñecido ao que non moitos chegaron aínda. Ese sitio semella outro mundo, nunha realidade distinta para cada un. Sumerxida na atmosfera pesada do azul, podo viaxar a ese lugar, a esa outra realidade. Dura só un momento. É tan lixeira, que só se pode ver uns segundos. Abro os ollos e xa rápido desaparece. Alí, no lugar onde remata o mundo, só existe o silencio. Mais non é un silencio duro, cortante, non, é un silencio doce, sonoro, que abanea en equilibrio entre o almeiro e o baleiro. Aínda que nese lugar, até o baleiro está cheo. E é entón, no abraio cristalino de abrir os ollos, cando aspiro a memoria do silencio. Por fin o entendo. Só unha palabra me salvará, unha palabra soa, infinita, máxica, intolerablemente simple: mar.

View original post

Españicentrismo

Maremagnum

matisse corro A danza, Henri Matisse

Ultimamente ando pensando moito no catro. Si, no catro. É un número ben curioso. Todo semella mellor se ten algo que ver co catro. Descartamos os trevos de tres follas porque non dan sorte e gañamos algo de vida cando os catro anos pasados lle regalan un día máis a febreiro. Agardamos tres estacións impacientes a que chegue o verán, e, despois de catro semanas, saudamos o mes que comeza coa esperanza de que sexa mellor que o anterior. Pensamos no catro cos puntos cardinais, ao xogar cos paos da baralla e cando non nos dan chegado as seguintes olimpíadas. E cal era o nome do cuarto Beatle? Tanto dá, todo cun catro é mellor.

Ben, todo non. Hai algo que nin o número catro pode mellorar: o mundial de fútbol. Nunca fun moi afeccionada ao fútbol, pero, concretamente o mundial, acaba coa miña paciencia. O…

View original post 366 palabras máis

Xogando ás agachadas

Maremagnum

mascaras As máscaras, René Magritte

Sempre me gustou xogar ás agachadas. Poder esconderme nun lugar para non ser vista polo que apanda. No fondo é un xogo de moita estratexia. Fai falta calma e reflexión para chegar a ese sitio imposible de atopar, ese lugar lonxe da vista, lonxe do mundo. Unha vez que se está nel, todo parece diferente. E comeza esa sensación de poder ver sen ser vista. Esa maxia de, por un efémero instante, ser invisíble, de non pertencer á realidade que os demais ven e viven.

Hoxe en día non fai falta xogar ás agachadas para sentirse invisible. Agora, o mellor lugar para se esconder do mundo é esa rede que nos une a todos pero que, á vez, nos volve máis solitarios: Internet. En Internet todo vale, porque ninguén ten cara, todos estamos escondidos nesa inmensa nube abstracta, agochados detrás dos usuarios visibles nas redes. Como…

View original post 202 palabras máis