A cereixa podre

Maremagnum

cezanne cereixas

Todos soñamos coa primeira cereixa do verán. No seu aroma, no seu sabor, e en todo o que esta simboliza. A primeira cereixa do verán sabe a mar e a area, sabe a sol, sabe a longas mañás entre as sabas, sabe a liberdade. Hoxe, por fin, comprei cereixas. E non só comín a primeira, senón que detrás desta veu a segunda, a terceira, a cuarta… e así até doce, como as uvas do Nadal, unha por cada mes do ano. Cada cereixa semellaba diferente. Algunhas sabían máis doces. Outras, máis amargas. Todas gardaban unha sensación diferente, coma se fosen o resumo do ano. A mellor de todas, sen dúbida, a primeira. Sempre é a que máis sabe. Porque é a que garda a sensación de verán. O verán enteiro metido nunha cereixa, condensado na súa carne, até no seu óso. A estación perfecta na froita perfecta.

Pero este ano…

View original post 193 palabras máis

Advertisements

Réquiem pola educación

Maremagnum

magritte

Tras acabar de vivir o panorama de exames deste segundo cuatrimestre do primeiro ano de xornalismo, véxome nunha batalla interna ao non entender que está pasando neste sistema educativo. En cuestión dunha semana, fixen un exame idéntico ao que se leva poñendo 10 anos consecutivos, chapei 130 listas de palabras incomprensibles para soltalas nun papel, sufrín intentando averiguar como explicar a teoría dun xeito “divertido” para poder aprobar e presenteime a un exame ao que non apareceu nin o propio profesor. Que está pasando?

Sempre quixen comezar a universidade. Estaba farta do ambiente infantil do instituto. Pero sobre todo, estaba farta da falta de profesionalidade dalgúns profesores. Entrar na facultade semellaba abrir a porta dun novo mundo, dunha dimensión moi diferente á xa coñecida. Semellaba adentrarse nunha realidade diferente, na que todo sería como debe ser, na que o alumnado tería voz, na que a educación primaría por riba de…

View original post 455 palabras máis

O galego mal falado

Maremagnum

castelao

Ola, son Mar e falo galego normativo.

Durante toda a miña existencia, persoas totalmente diversas, algunhas sen ningunha importancia na miña vida, outras máis esenciais que a propia respiración, identificáronme pola miña forma de falar. Sexa para ben ou para mal, o feito de que fale con total normalidade o galego normativo parece que crea certa confunsión na xente. Esta confusión desemboca nas preguntas do tipo: e ti es galeguista, ou? Galiza ceibe! E ademais de nacionalista tamén es independentista? Lanzo dende aquí unha breve resposta a todas esas cuestións que se me fixeron en relación ao tema: FALO COMO ME PETA, COMO QUERO E DÁME A GANA. Un saúdo.

Ben é sabido que a nosa lingua, sexa falada da forma que sexa, sempre foi ligada a unha serie de prexuízos que non só parecen definir a propia lingua, senón máis ben os seus falantes. Deste xeito, segundo a sociedade…

View original post 510 palabras máis