A masa e a pedra

Maremagnum

goya Mulleres na ventá, Bartolomé Esteban Murillo

Se algo bo teñen estes días de confinamento é que dan para pensar e reflexionar en relación a moitas cuestións da sociedade que antes de todo isto se podían intuír pero que agora, dada a situación, son máis que evidentes. Parece lóxico que en momentos de inseguridade e descoñecemento tendamos a unirnos á masa. Aínda que ocorra de xeito habitual en calquera situación do noso día a día, neste tempo semella razoable que sexa aínda máis probable que pase. O problema chega cando hai alguén que se nega a seguir a masa. Alguén que non quere ser unha ovella máis. Cando isto pasa, non é que se deixe de ser unha ovella, senón que, a quen lle ocorre, convértese en lobo. O lobo sempre foi por antonomasia o animal máis empregado para representar a ameaza, unha anomalía que chega para desaxustar o regular funcionamento…

View original post 613 palabras máis

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.