O medo á soidade

Maremagnum

El caminante sobre el mar de nubes O camiñante sobre o mar de nubes, Friedrich

Hai un momento nos días de verán no que o tempo se detén. Somerxida na atmosfera pesada do azul, podo sentir a máis auténtica soidade. A soidade de non oír nada, de non ver nada, e só sentir unha fría corrente de auga rozando a pel. Cos ollos pechados con forza e a mente en branco, esa corrente semella traer o frío da soidade máis profunda do mundo. Entón entendo que é ese tempo detido o que me afoga. E desexo que todo estoupe para saír fóra, para subir á superficie, e non sentir o tempo parado nesa soidade que me invade e que semella non acabar nunca.

Hai moita xente que lle ten medo á auga. Que lle dá pavor o simple feito de que o seu corpo se poida somerxer nesa profundidade descoñecida. Que lle aterroriza sentir a soidade fría…

View original post 442 palabras máis

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s