Verán en febreiro

Maremagnum

rufino A fraternidade, Rufino Tamayo

Saio de casa. Frío. Non hai chaquetas suficientes que poidan funcionar de barreira ao aire xélido das 8 da mañá. O sol morno do inverno aloumiña a miña cara, o único lugar do meu corpo sen tapar. Continúo, igual que cada día, vendo como ese tímido sol aínda comeza a iluminar as formas das cousas que observo por riba da bufanda. Penso na primavera que se achega, que xa parece asomar os seus olliños tras as primeiras follas que nacen nas árbores, ou na tímida margarida que sae despois dun longo inverno soterrada baixo a lama. Penso tamén no verán que a segue, no sol, na calor que tanto boto en falta estes días. Pero, ao entrar na facultade, nese mesmo intre de poñer o pé no edificio, de cruzar a porta pesada que tanto odiamos o estudantado de Xornalismo, todo iso que momentos antes imaxinaba…

View original post 380 palabras máis

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s