31 de agosto

Maremagnum

monet Impresión, sol nacente, Claude Monet

Hai un momento nas tardes de verán no que o tempo se detén. Coñécese como “a hora dourada”. É o momento no que o ceo se funde co mar até crear un único ser e só aquel barco perdido consegue, desafiante, debuxar a fronteira (entre os amantes) na súa singradura cara ao infinito. O mundo enteiro borrado nese momento. O tempo, detido. As cores mesturadas nun lenzo sen marcos esmorecen sobre o mar até desaparecer na morte máis doce. Unha morte dourada na hora dourada.

Nese momento, ela sempre deixa de facer aquilo que a mantén ocupada para ver rematar o día somerxida nunha atmosfera detida, ralentizada, deixando pasar a vida suavemente fronte os seus ollos. Durante ese momento, a area xa non queima baixo os seus pés, agora é só unha simple morea de frangullas dun sol morno que quenta o tempo e as…

View original post 104 palabras máis

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s