Raíñas

Maremagnum

muller Muller chorando, Roy Lichtenstein

Érase unha vez unha princesa que se salvou soa. Cortou o seu pelo longo (para que ningún tolo subise por el), tirou os seus zapatos de cristal (para que ningún acosador a poidese atopar) e cambiou a mazá envelenada por unha espada. Ela soa baixou do alto da máis alta torre e, soa, matou o dragón que a custodiaba. Érase unha vez unha princesa que non quixo máis ser princesa e, ela soa, nomeuse raíña. Érase unha vez unha raíña que non necesitou a ninguén para comer perdiz e ser feliz. Fin.

Todas somos moi feministas até que chega o verán para bailar o reggaeton. Onde queda entón a princesa rebelada? E o 8M? Onde queda o postureo das pancartas feministas? É evidente que a nosa sociedade se nutre dunha hipocrisía que só demostra a contradición entre os actos e o comportamento, a falsidade de cada…

View original post 311 palabras máis

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s