17 maio. Día das Letras.

Teño liberdade de acción para exiliar o meu espírito no Ártico, en Asia ou en Nepal, e teño permiso para que nada humano me sexa alleo, por iso PODO DECIDIR MILITAR NA MIÑA PROPIA LINGUA

LOIS PEREIRO

(Unidireccional, si, e irreversible. Ou bidireccional, pero imposible. Desde o pasado, cun mísero futuro, no avarento presente compartido, vanme construíndo un pozo de desexos e soños… Son un relato breve. O final está escrito, e todo o que vexo está sentenciado a sobrevivirme.)

Unidireccional, irreal e maino,

circulando nun único sentido,

o amor que me asaltou sen previo aviso

cando eu xa non quería defenderme.


Perverso, inofensivo e altruísta,

foi un placebo inocuo

administrado a un corpo xa vencido.

.

Desprezando o meu tempo en conta atrás,

ábrome e derramo a miña vida

nese amor feroz, calado, sen destino;

e o amor de sempre oculto e prohibido,

selado e transferido

en garantía

a quen xa non podía eternizarse

intentando evitarme inutilmente

nin seguir compartindo unha única sombra

ata o final.

____________

LOIS PEREIRO.

Poesía última de amor e enfermidade.

(Contra a morte!, o amor que vai comigo; contra o tempo que remata!, o voso tempo; contra o loito!, o desexo; contra o mundo!, unha bomba meditada; contra min! ser o mesmo que fun e que non era eu mesmo…)

Dos días que reserva para min o destino

cada unha das súas noites por vir

sería a derradeira

a única esencial

se puidese vivirte a ti tamén

trasnoitado sobre o teu corpo en calma

cohabitando os teus soños

sobrevivido á miña inexistencia

soñado nas túas noites

ou prorrogado en ti.

_____________

LOIS PEREIRO.

Poesía última de amor e enfermidade.

Versión musicada de Alexandro González e Uxía Senlle

(Ausencia ou presencia non alteran a distancia do espírito, que xa se internou nela. E os elementos das novas tecnoloxías van elaborando os nosos afectos…)

Tristemente convivo coa túa ausencia

sobrevivo á distancia que nos nega

mentres bordeo a fronteira entre dous mundos

sen decidir cal deles pode darme

a calma que me esixo para amarte

sen sufrir pola túa indiferencia

á miña retirada preventiva

dunha batalla que xa sei perdida

resolto a non entrar xamais en ti

pero non á tortura de evitarte.

______________

LOIS PEREIRO.

Poesía última de amor e enfermidade.

Luz e sombras de amor resucitado

Deixaches no meu corpo a túa presencia

verquendo o teu encanto nos meus ollos

que non se volverán nubrar de bágoas

porque non apodrecerá máis tempo

a nostalxia convertida en cadavre


e imos explorar a xeografía

do noso amor eterno correxíndoa

se te abres con dozura novamente

ó meu amor ausente e vixiante

aceptas que cho entregue

e logo vaste


camiño do futuro libremente

compartido coa túa propia vida

e amado para sempre.

LOIS PEREIRO. Poesía última de amor e enfermidade.